Pirinç’in Hikayesi

Pirinç’in Hikayesi
Pirincin hikayesi Himalaya Dağları’nın eteklerinde başlar. Hikayenin devamında ise Hintliler tarafından Çin’e getirilir. Yaklaşık 3000 yıl önceDoğulu imparatorlar pirinç ekilmesine ve yetiştirilmesine önem verdiler.Bengal, Java ve ve Mekong nehrinin deltaları pirinç tarlaları olarak kuruldu. Daha sonra III. ve V. yüzyıllarda Suriye ve Mısır’a, X. yüzyıldaise Hintli ve Arap tüccarlar tarafından Afrika ve Madagaskar’a sokuldu. Dahasonra ki yıllarda ilk pirinç tohumları Anadoluya ekildi. XIV. yüzyıldan itibaren de Avrupa’nın en önemli gıdalarından biri olmaya başladı.

Pirinç buğdaygillerden olan bütün öteki bitkilere çok benzerse de, onlardanayıran en büyük özelliği köklerinin bol su istemesidir. Pirinç, yıllık birbitkidir. Yanlız çok sıcak iklimli bölgelerde iki yıllık da olabilir. Boyu1-1,5 m. arasındadır. Yaprakları uzun ve düzgündür. Pirinçler ilk sürdüklerisırada dik dururlar. Taneleri olgunlaşınca saplar eğilip bükülerek suya girer. Uzaktan bakılınca, pirinç tarlaları, bataklıkları andırırlar. Pirinçköklerini kaplıyan su aşağı yukarı yarım metre kadar olmalıdır. Bu suyundibi de, sulu bir çamur tabakası olacaktır. Ancak, bu tabakanın altında dabir kil tabakası olursa, toprak suyu emmez. Bundan dolayı da pirinç her yerde yetiştirilmez.Tanesinin şekline göre pirinçler üç gruba ayrılır; yuvarlak taneli olanlarnişasta açısından daha zengindir. İtalya, İspanya, az miktarda da Afrika veAsya’da yetiştirilir. Çorba ve tatlılar için idealdir. Uzun taneli olanlar (6mm.’den uzun ) yarı saydamdır ve aynı oranda nişasta içermezler; bu yüzdende pişirilirken daha az yapışırlar. Kaliteli pirinç taneleri genellikle uzunolanlardır ve İtalya, Pakistan, Hindistan ve Amerika’da yetiştirilir.

Ülkemizde pirinç türleri arasında en bilinenleri baldo, basmati, İran pirinci, yasemin kokulu pirinç ve kabuklu pirinçtir. Geleneksel Türk Mutfağının en önemli yemeklerinden biri olan pilav, neredeyse bütün etli vesulu yemeklerin kavalyesidir. Yapılacak yemek ya da tatlıya göre değişik pirinç türleri kullanılır. Bunlara, yapıldığı yemeğin adına ve niteliğine göre pilavlık, dolmalık, kırık pirinç vb. adlar verilmiştir.

Türkiye’de pirinç ekimi 1936 yılında yayımlanmış 3039 sayılı yasa ile düzenlenmiştir. Yasaya göre, pirinç (çeltik) ekimi il ve ilçelerde kurulacak çeltik kurullarından alınacak izne bağlıdır.
  • Pirinç’in Hikayesi

  • Para Piyasaları

  • Takvim

  • İstatistik